Vrij in geloof, verbonden in gemeenschap
Van harte welkom bij de Doopsgezinde-Remonstrantse Gemeente Nijmegen e.o.! DoReNijmegen.nl
Een plek, waar mensen op adem kunnen komen en kunnen stilstaan bij vragen over leven en dood, zin en onzin in de wereld.
Onze gemeente is een vrijzinnig christelijke, ondogmatische, open gemeente, waar mensen zich thuis voelen en mogen zijn zoals ze zijn. Een plaats waar het leven in verbondenheid met de Eeuwige en met elkaar ervaarbaar en zichtbaar is. Een plaats met veel ruimte voor eigen geloofsopvattingen en ook eigen twijfels daarover. Een gemeente waar samen gezocht wordt naar antwoorden die zich niet altijd laten vinden.
Remonstrantse spiritualiteit
De geschiedenis van de remonstranten gaat terug tot het begin van de zeventiende eeuw. Toen ontstond er in Nederland een fel conflict tussen strikte calvinisten en andere protestanten die meer in de traditie van het humanisme van Erasmus dachten. Dat conflict spitste zich toe op de vraag of de mens al van eeuwigheid af door een besluit van God gered of verdoemd is, de zogenaamde leer van de predestinatie.
Doopsgezinde spiritualiteit
De geschiedenis van de doopsgezinden gaat terug tot de zestiende eeuw. In de tijd van de Reformatie waren er radicale hervormers die verder wilden gaan dan de bekende reformatoren Luther, Zwingli en Calvijn. Zij wezen onder meer het dopen van kinderen af. Zij waren van mening dat iemand pas gedoopt moet worden als hij of zij tot een bewuste keuze voor het christelijk geloof is gekomen.
Cursiefje
Passie
Het woord ‘passie’ is in. In vacatures wordt gevraagd om personeel met ‘een passie voor innovatieve oplossingen’. Van een docent wordt verwacht dat zij lesgeeft met passie. Zelfs de AH bakt brood met ‘liefde en passie’.
Passie heette vroeger bezieling, van het woord ‘ziel’. De ziel komt er vandaag de dag bekaaid af. Als je het in de geseculariseerde wereld over de ziel hebt, word je een beetje meewarig aangekeken; ik wel. Rationalisten, realisten en materialisten hebben de ziel doodverklaard.
Terwijl het juist onze zielen zijn die liefde nodig hebben – en die niet uit het brood alleen kunnen halen. Wie draagt en aanvaardt onze ziel, onze kern? Wie is ons genadig? Wie kan onze ziel liefde geven? Ik weet het niet. Het is niet iets dat berekend kan worden, of bewezen. Sommigen noemen het voor het gemak ‘God’. We kunnen het misschien wel toelaten om onze ziel te laten koesteren, of minstens aan ons verlangen naar koestering en geborgenheid uiting geven in bidden, zingen, dichten, dansen, tekenen. Wie weet – als we samenzijn in de kerk, of alleen in de natuur – valt de genade ons toe.